Fysische factoren

Elimineren van de risicobron
Bij de risicobeheersing wordt gewerkt conform de arbeidshygiënische strategie. Risicobeheersing begint bij het elimineren of aanpassen van de risicobron. Bij voorkeur schadelijke biologische agentia vervangen door biologische agentia die niet of minder gevaarlijk zijn voor de veiligheid of gezondheid van de werknemers en voor het milieu. Van belang is het om behalve aandacht aan primaire bronnen (de biologische stoffen zelf), ook aandacht te besteden aan de secundaire bronnen. Dit zijn plaatsen waar de micro-organismen zich kunnen vermeerderen door de aanwezigheid van voedingsstoffen, vocht en een gunstige temperatuur. Voorbeelden van zulke plaatsen zijn:

Besmetting en infectie door micro-organismen

Terwijl veel micro-organismen onschadelijk (of zelfs nuttig) zijn voor de mens, zijn er ook soorten micro-organismen die in staat zijn om de normale afweermechanismen te doorbreken. 

Door pas bij het oplopen van de temperaturen deze discussies te beginnen, is men voor het treffen van bepaalde maatregelen te laat en kan het voorkomen dat door de hele organisatie heen ad hoc ongelijke maatregelen worden genomen. Bovendien geldt dat volgens de Arbowetgeving werkgever en werknemer met elkaar afspraken dienen te maken over wat wel en wat geen werkbare situatie is. Hierbij bespreken ze welke maatregelen kunnen worden genomen en welke middelen kunnen worden ingezet om het werk qua klimaat werkbaar te houden.

Wat is een kleurzinstoornis
Om kleuren te zien bevat het menselijk oog kegeltjes. Daarmee kan men tussen de 150 en 200 kleurtinten waarnemen. Iedereen ervaart ’s nachts dat kleuren niet waarneembaar zijn. In het donker werken de kegeltjes niet, alleen de staafjes, die geven helderheidsindrukken weer, geen kleur. Er zijn drie typen kegeltjes. Bij ‘kleurenblindheid’ werkt een van de drie typen kegeltjes niet goed. In Nederland hebben zo’n 700.000 mensen daar last van. Hierbij is sprake van gedeeltelijke ‘kleurenblindheid’, ook wel daltonisme genoemd. Helemaal zwart-wit zien komt vrijwel niet voor.

Meestal is een kleurzinstoornis erfelijk. Het komt voor bij 1 op de 12 mannen en bij 1 op 250 vrouwen. Van die groep heeft 99% moeite om rood en groen uit elkaar te houden – precies de kleuren die meestal veiligheid en gevaar aanduiden.